„Świętymi bądźcie!”

„Albowiem Ja, Pan, jestem Bogiem waszym! Uświęcajcie się i bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty! Nie zanieczyszczajcie siebie samych żadnym płazem, który pełza po ziemi, bom Ja Pan, który was wyprowadziłem z ziemi egipskiej, aby być Bogiem waszym. Bądźcie więc świętymi, bom Ja jest święty”. (III Mojż. 11,44-45) „Lecz za przykładem świętego, który was powołał, sami też bądźcie świętymi we wszelkim postępowaniu waszym, ponieważ napisano: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty”. (I Ptr. 1,15-16). Naród Boży zbudował dla swego Pana Przybytek: miejsce, w którym sam Bóg przebywał wspólnie z tymi, którzy opuścili Egipt, a zdecydowali się pójść za Nim do Ziemi Obiecanej. Teraz mieli otrzymać od Pana odpowiednie polecenia, jak należy sprawować służbę w Jego Domu. Wszyscy mieli też być pouczeni o tym, jak żyć, aby podobać się Swemu Stwórcy i Wybawicielowi. Od czasu zbudowania Przybytku, Bóg polecił składanie ofiar całopalnych, pojednania, przebłagalnych, za grzech i pokutnych (za występek). Do sprawowania tych ofiar powołani zostali Aaron i jego synowie. Ta szczególna służba miała być prowadzona ściśle według Bożego polecenia; próba wprowadzenia ludzkich rzeczy na terytorium Królestwa Bożego skończyła się śmiercią dwóch synów Aarona. Nadab i Abihu zginęli, gdyż ofiarowali Panu kadzidło, w którym był inny ogień – nie taki, jakiego pragnął Pan (III Mojż. 10,1-5). Gorliwość w służbie dla Pana – wynikająca z własnej chęci służenia Jemu – została ukarana przez Pana. Bóg chciał, by ci, którym powierzył służbę, byli posłuszni Jego Słowu we wszystkich sprawach. Pan też wprowadził wieczny przepis, zakazujący picia mocnych napojów przez tych, którzy przystępują do Niego (III Mojż. 10,9). Kara za nieposłuszeństwo w tej Sprawie była jedna – śmierć. Wszystkim synom izraelskim Pan nakazał, jakie mięso mogą spożywać. Szczególna uwaga została zwrócona na małe zwierzęta biegające po ziemi i płazy. Boży lud ma nie zanieczyszczać się żadnym płazem, pełzającym po ziemi. W ogrodzie Eden Pan bowiem przeklął węża, który zwiódł Ewę i doprowadził pierwszych rodziców do upadku. Wszystko pełzające jest obrazem grzechu, który usiłuje za wszelką cenę dostać się do życia wierzących. Dlatego ten wyraźny nakaz: „Nie zanieczyszczajcie się!” Pan przypomina, że jest Bogiem i pragnie, by Jego Lud był tak święty, jak On sam. Uświęcenie miało odgrywać istotną rolę wśród narodu wybranego. Pan wiedział, że tylko uświęcenie może lud ten odizolować od świata i grzechu. Bóg przykłada wielką wagę do uświęcenia: bez uświęcenia nikt nie ujrzy Pana (por. Hebr. 12,14). Do uświęcenia miało ich przyprowadzić przestrzeganie Bożych przykazań i całkowite odizolowanie od świata. Świętość mogli otrzymać tylko przez wypełnianie Bożych nakazów; sami nie byli zdolni do prowadzenia życia w Bożej świętości. Pan widział ich niezaradność i dlatego dał im swe Słowa, które miały pomóc im w świętym życiu. Więc tylko Boże Słowo daje moc do prowadzenia świętego życia; bez niego żaden człowiek nie może stać się święty. To Słowo pochodzące od samego Boga jest lepsze, niż największe bogactwa ziemi (por. Ps. 119,72). Na każdym kroku lud potrzebuje Słowa Pańskiego. Gdzie nie ma Bożego objawienia, tam lud się rozprzęga (Przyp. 29,18). Świętość w życiu człowieka może być realizowana jedynie wówczas, gdy ma Słowo Boże i stara się przestrzegać go. Gdyby nie to Słowo Boże, wówczas lud izraelski, a także współcześnie żyjący ludzie nie mieliby możliwości zostania świętymi. Korekta naszego duchowego życia i prowadzenie go do uświęcenia jest możliwa jedynie przez głębokie poznawanie Słowa Bożego. Wielka mądrość płynie ze słów Pana, który pragnie dobra dla swego ludu. Wiele wskazówek Słowa Bożego dotyczy także różnych praktycznych spraw życia codziennego, jak: ubranie, higiena osobista, a przede wszystkim postępowanie z bliźnimi. Wierzący nie mają postępować jak w Egipcie (= świecie). Nie mogą postępować według uczynków ludzi tego świata (III Mojż. 18,3). Dlatego Boże Poselstwo brzmi: „Przepisów moich i praw moich przestrzegajcie. Człowiek, który je wykonuje, żyje przez nie; Jam jest Pan!” (III Mojż. 18,5). Lud izraelski otrzymał od Pana wiele pouczeń, a to w tym celu, żeby mógł żyć świętym życiem. W Nowym Testamencie Jezus Chrystus dał przykład bogobojnego i świętego życia. Wszyscy, którzy mogli Go oglądać, przekonali się, że On jest bez grzechu; że jest święty! Wszystko, co czynił, wypływało z tego, że – jako Bóg – był źródłem wszelkiej świętości. On ukazał ludziom w praktyczny sposób, jak wygląda świętość. W czasach, kiedy Pan chodził po ziemi, było wiele fałszywej świętości, świętości na pokaz, eksponowanej w tym celu, aby tylko ludzie ją widzieli. Dlatego też Pan Jezus obnażał taką „świętość” (por. Mat. 6,1; rozdz. 23; Łuk. 18,9-14). W czasach, w których obecnie żyjemy, jest także wiele sztucznej świętości. Ludzie starają się być świętymi ze względu na innych lub wówczas, gdy ci ich widzą. Nieraz jednak można zastać tych świętoszków w różnych okolicznościach życia i z przerażeniem stwierdzić, że ich „świętość” ma tylko charakter pokazowy. Świętość nie polega na tym, aby się nią chwalić lub eksponować ją w celu zyskania pochwały. Świętość – to ciche i bogobojne życie wszczepione w Jezusa Chrystusa. Bez Niego człowiek nie jest w stanie nic uczynić (por. Jan. 15,1-5). Nie można utożsamiać świętości z tzw. „niedzielnym chrześcijaństwem”, które polega na tym, że ludzie po całotygodniowym bezbożnym życiu udają się do kościoła czy do zboru i są przekonani, że ich pobyt tam przykryje wszystkie niedoskonałości i braki duchowe i moralne, i przez cały następny tydzień będą mogli znowu żyć tak samo jak poprzednio. Święte postępowanie ma dotyczyć każdej dziedziny naszego życia; świętość odgrywać ma podstawową rolę we wszystkich drobnych sprawach dnia codziennego, jak: uczciwość wobec ludzi, wszelkie postępowanie, stosunek do pracy zawodowej, którą powinno się wykonywać jak dla Pana (por. Ef. 6, 5-6). Pan Jezus powiedział: „Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę” (Mat. 25,21). Potrzeba więc dzisiaj tej szczerej i prawdziwej świętości. Świętymi możemy być tylko wtedy, gdy naszym Panem jest Jezus Chrystus. On jest źródłem wszelkiej świętości; bez Jego przykładu, który pozostawił nam w swoim Słowie, nie wiedzielibyśmy, jak można być świętym. Teraz jednak jest otwarta przed nami droga do świętości – właśnie w Nim! Każdy może dzisiaj być świętym, jeśli przychodzi do Pana i bierze od Niego wzór i siłę do prowadzenia świętego życia. Możemy być świętymi jedynie przez Pana Jezusa Chrystusa i z tego powodu, że On jest Święty. Bądźmy więc świętymi we wszystkim!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

„Zdejmij z nóg sandały swoje...”

Najlepszy Przyjaciel